Το επάγγελμα του αμαξά

Άρθρα

Εγκυκλοπαίδεια των αλόγων

Απόσπασμα απο την άδεια κυκλοφορίας ιππηλάτου

"Αρθρον 72
1) Αδεια κυκλοφορίας
Ιδιοκτήται ή οπωσδήποτε κατέχοντες ή εκμεταλλευόμενοι αμάξας μιας των κάτωθι κατηγοριών υποχρεούνται να ώσι εφοδιασμένοι δι' αδείας κυκλοφορίας, εκδιδόμενης παρά τον υφ' ημάς Τμήματος Τροχ. Κινήσεως, κατόπιν σχετικής αιτήσεως του ενδιαφερόμενου. Ο εν τη αδεία αναγραφόμενος αριθμός αποτελεί τον αριθμό κυκλοφορίας αμάξης.
2) Χαρακτηρισμός αμάξων.
Αι ιππήλατοι αμάξαι διακρίνονται :α) Εις ιδιωτικάς και β) Εις αγοραίας
Αι αγοραίαι διαιρούνται:
α) Εις αμάξας επιβατικάς χρησιμοποιουμένας αποκλειστικώς δια την μεταφοράν προσώπων και β)Εις αμάξας φορτηγάς, χρησιμοποιουμένας δια την φόρτωσιν και μεταφοράν εμπορευμάτων ή άλλων αντικειμένων. Αι φορτηγαί άμαξαι υποδιαιρούνται:α) Εις διτρόχους και β) εις
τετράτροχους αίτινες πάλιν υποδιαιρούνται εις συρομένας υφ' ενός ίππου και εις συρομένας υπό δυο ή πλειόνων ίππων..."

Ο αμαξάς γεννήθηκε από την ανάγκη των ανθρώπων να μετακινηθούν είτε μόνοι, είτε με παρέα. Ετσι ξεκίνησαν οι πρώτες ανθρωποκίνητες άμαξες. Σε πολλά μέρη μάλιστα σου έδιναν και το καμτσίκι για να τους δέρνεις προκειμένου να περπατήσουν πιο γρήγορα. Επειδή όμως με τις άμαξες αυτές η κούραση των ανθρώπων ήταν μεγάλη, αποφάσισαν να παραχωρήσουν τη θέση τους στην ιππήλατη άμαξα, την οποία έσερνε ένα άλογο ή ένα γαϊδουράκι. Ομως ακόμα και μέχρι σήμερα υπάρχουν ανθρωποκίνητες άμαξες. Τέλος, οι αμαξάδες με δύο και τρία και τέσσερα άλογα ξεκίνησαν αυτό το επάγγελμα, στολίζοντας τις καρότσες τους και τα άλογά τους κατάλληλα. Οι αμαξάδες άραζαν συνήθως στους σταθμούς των τρένων, των λεωφορείων ή στις πλατείες. Επαιρναν όπως κάνουν και οι σημερινοί ταξιτζήδες τους πελάτες με τη σειρά και τους πήγαιναν στον προορισμό τους. Αλλοι είχαν ανάγκη μετακίνησης, άλλοι ψυχαγωγίας και άλλοι μια απλή βόλτα. Σήμερα συναντάμε μερικούς αμαξάδες σε τουριστικά μέρη και σε νησιά, για να κάνουν τη βόλτα τους οι τουρίστες. Οι αμαξάδες μας άφησαν μια καλή εποχή που θα τη θυμόμαστε πάντα. "Τράβα αμαξά μεσ' τη βροχή, το κορίτσι μου κρυώνει..." Τότε όλα ήταν ρομαντικά, αργά και σταθερά. "Καροτσέρη, καροτσέρη, πόσα τάληρα γυρεύεις..." Με τα τάληρα αυτά ο καροτσέρης έβγαζε το ψωμί του και το σανό του αλόγου. Επαιρνε τα χαλινάρια του αλόγου, τα χάμουρα, τα χαϊμαλιά, τις παρωπίδες και τα φανάρια της άμαξας. Το καμουτσί από βούνευρο σχίζοντας τον αέρα έδινε το έναυσμα στο άλογο να πάρει την ανάλογη ταχύτητα.

Έφη Χατζηκωνσταντίνου
Βιβλιογραφία : Κ. Γ. Μπαλαφούτης "Παραδοσιακά επαγγέλματα & συνήθειες", Καλαμάτα 1995.